Meðal allra lygilegustu sagna úr litríku lífi körfuknattleikskappans Dennis Rodman er meint tilboð poppdrottningarinnar Madonnu, sem á að hafa boðið honum 20 milljónir Bandaríkjadala ef henni tækist að eignast barn með honum.
Rodman gerði sjálfur grein fyrir þessu ótrúlega tilboði bæði í sjálfsævisögu sinni og í viðtölum síðar meir, þar sem hann fór yfir það hvernig söngkonan reyndi hvað hún gat til að láta drauminn rætast.
Kynni þeirra hófust árið 1993 þegar Rodman hafði nýlega verið skipt frá Detroit Pistons til San Antonio Spurs. Á þeim tíma var ferill Madonnu á ákveðnu róli niður á við á meðan Rodman var að springa út sem eitt stærsta og umtalaðasta fyrirbæri bandarískrar dægurmenningar með neonlitað hár, húðflúr og óbeislaðan persónuleika. Að sögn Rodmans var söngkonan gjörsamlega heltekin af honum og elti hann linnulaust í San Antonio, en í fyrstu hélt hann að um grín væri að ræða. Hann hafnaði ítrekuðum símtölum hennar á æfingum og sagðist hvorki hafa áhuga á henni né kúlutyggjótónlist hennar.
Að lokum lét leikmaðurinn þó undan og þau áttu í stuttu ástarsambandi í nokkra mánuði. Ein þekktasta sagan úr því sambandi tengist einmitt meintum barneignaráformum þeirra. Rodman rifjaði upp hvernig hann sat eitt sinn við spilaborðin í Las Vegas þegar hringt var í hann frá New York:
„Ég var að kasta teningunum í Vegas þegar hún hringdi. Ég sagði: ‚Bíðið aðeins með teningana, ég verð að svara.‘ Hún sagði: ‚Dennis, veistu hvað? Ég er með egglos.‘ Ég lagði allt til hliðar í Vegas, fór í einkaþotuna sem hún sendi eftir mér og flaug beint til New York til að gera það sem gera þurfti.“
Þótt ekkert hefði orðið úr barneignunum og 20 milljóna dollara bónusinn hafi aldrei komið til greiðslu sagðist Rodman alls ekki sjá eftir neinu. Sambandið við Madonnu rann út í sandinn og Rodman tók síðar samband sitt við leikkonuna Carmen Electra mun alvarlegra, en hann viðurkenndi fúslega að kynnin við poppdrottninguna hefðu haft varanleg áhrif á líf sitt. Madonna hafi verið sú fyrsta sem hvatti hann óspart til að faðma sérviskuna, ganga alla leið í litríku sjálfstjáningunni og skeyta engu um álit annarra – sem skóp þá goðsögn sem NBA-heimurinn átti eftir að dýrka og óttast.
