Sigurlausir Njarðvíkingar tóku á móti Stjörnumönnum í IceMar höll sinni í kvöld þegar fimmta umferð Bónusdeildar karla var leidd til lykta. Heimamenn höfðu tapað öllum fjórum leikjum sínum til þessa, nokkuð sem eitt og sér verður að teljast sögulegt í herbúðum þessa fornfræga körfuknattleiksfélags. Gestirnir úr Garðabæ höfðu hins vegar átt misjöfnu gengi að fagna í upphafi móts og freistuðu þess að finna þann stöðugleika sem einkennt hefur liðið síðustu ár.
Það varð fljótt ljóst að Stjörnumenn höfðu ekki lagt leið sína suður með sjó til þess eins að njóta gestrisni heimamanna. Gestirnir mættu mun ákveðnari til leiks og höfðu þegar sjö mínútur voru liðnar náð níu stiga forskoti. Engin flugeldasýning var á boðstólum á þessum upphafsmínútum, heldur agaður og yfirvegaður körfuknattleikur gestanna þar sem varnarleikur þeirra var öllu þéttari og markvissari en sá sem heimamenn buðu upp á. Njarðvíkingum tókst þó að halda í horfinu að einhverju leyti og aðeins fimm stig skildu liðin að loknum fyrsta leikhluta.
Í öðrum leikhluta tóku hins vegar að hrannast upp dökk ský yfir Njarðvíkingum. Stjörnumenn skoruðu fyrstu átta stig fjórðungsins og Hilmar Henningsson lét til sín taka með tveimur þriggja stiga körfum í snarpri sóknarhrinu. Gestirnir héldu áfram að herða tökin og þegar sex mínútur voru til hálfleiks hafði forskot þeirra vaxið í tólf stig.
Á þessum kafla var engu líkara en að einhver hefði slökkt á keppnisskapinu hjá heimamönnum. Sóknarleikurinn var hugmyndasnauður, skotnýtingin dapurleg og yfirbragð liðsins einkenndist af undarlegu andleysi. Þetta var vart svipur hjá sjón miðað við það Njarðvíkurlið sem hafði barist af hörku gegn Íslandsmeisturum Grindavíkur aðeins viku fyrr.
Stjörnumenn þurftu ekki að láta bjóða sér slíkt tækifæri tvisvar. Með skipulögðum sóknarleik og óbilandi festu í vörninni sundurspiluðu þeir ráðvillta heimamenn, sem virtust á köflum hvorki vita í hvorn fótinn þeir ættu að stíga né hvar næsta varnarverkefni biði þeirra. Þegar flautað var til hálfleiks höfðu gestirnir komið sér í sautján stiga forystu og ljóst að Rúnar Ingi Erlingsson, þjálfari Njarðvíkinga, hafði meira en nóg hráefni í eldfima hálfleiksræðu. Hvort orð hans féllu í frjóan jarðveg átti þó eftir að koma í ljós.
Njarðvíkingar sýndu vissulega meiri áræðni þegar liðin sneru aftur til leiks eftir hlé. Baráttan var skárri og heimamönnum tókst um skeið að halda í við gestina. En sautján stiga skuldin frá fyrri hálfleik var þungur baggi að bera og Stjörnumenn virtust aldrei þurfa að fara upp á hæsta gír til að halda heimamönnum í hæfilegri fjarlægð.
Eftir því sem leið á síðari hálfleikinn varð æ ljósara hvert stefndi. Þegar þrjár mínútur lifðu leiks var munurinn orðinn 23 stig og Rúnar Ingi virtist þá hafa séð nóg. Hann dró upp hvíta flaggið, gaf yngri leikmönnum sínum tækifæri og leyfði lokamínútunum að renna sitt skeið.
Niðurstaðan varð afdráttarlaus. Stjarnan fór með stórsigur af hólmi, 109–73, og Njarðvíkingar sitja eftir með fimm töp í jafn mörgum leikjum.
Þar með hefur verið skrifaður nýr og heldur óglæsilegur kafli í sögu Njarðvíkurkörfunnar. Fyrir þetta tímabil hafði karlalið félagsins aldrei tapað fleiri en þremur fyrstu leikjum sínum í deildarkeppni. Nú hefur það met verið slegið með eftirminnilegum hætti, þótt vafalaust hefðu menn kosið að komast í sögubækurnar fyrir öllu göfugri afrek.
Vissulega hafa Njarðvíkingar sýnt þess merki í fyrri leikjum að þeir geti staðið í hárinu á sterkustu liðum deildarinnar. En það er harla lítil huggun þegar stigataflan sýnir áfram stórt og ófrávíkjanlegt núll í sigurdálknum. Frammistaðan í kvöld var þar að auki langt frá því sem sæmandi getur talist liði með jafn ríka körfuknattleikshefð.
Það kæmi því fáum á óvart þótt forráðamenn Njarðvíkur færu að huga alvarlega að breytingum á leikmannahópnum. Framlög sumra leikmanna hafa verið langt undir væntingum og ljóst að eitthvað þarf undan að láta eigi ekki að stefna í enn frekari ófarir. Sagan og hefðin vinna nefnilega enga körfuboltaleiki, hversu glæsilegar sem þær kunna að vera.
Stjörnumenn geta hins vegar haldið heim á leið með bros á vör og tvö verðskulduð stig í farteskinu. Varnarleikur þeirra var til mikillar fyrirmyndar og lagði grunninn að sigri sem varð aldrei í teljandi hættu. Garðbæingar sýndu aga, festu og þann sóknarþunga sem þarf til að gera andstæðingum lífið leitt.
Hilmar Smári var stigahæstur gestanna með 24 stig og átti drjúgan þátt í sannfærandi frammistöðu þeirra.
Hjá Njarðvíkingum var Makiye Richards atkvæðamestur með 31 stig. Hann átti þó erfitt uppdráttar í fyrri hálfleik þar sem Ægir Þór Steinarsson hélt honum í nánast órofa spennitreyju. Richards náði betur að láta ljós sitt skína eftir hlé, en þá var skaðinn að mestu skeður og framlag hans dugði skammt gegn vel smurðri liðsheild gestanna.
Stjarnan heldur því áfram að leita upp á við, á meðan Njarðvíkingar leita enn að fyrsta sigrinum – og ef til vill ekki síður að sjálfum sér.
