Athygli vekur að þessa leiktíðina hefur aðeins einn fengið leikbann í íslenskum körfuknattleik og viðkomandi er ekki leikmaður. Þetta tímabilið hefur Aganefnd Körfuknattleikssambands Íslands gefið tíu áminningar og eitt leikbann. Þá hefur einu liði verið dæmdur ósigur í leik.
Eru íslenskir leikmenn orðnir ,,dannaðri” en áður? Hefur dómgæslan eitthvað með þetta að gera? Er Aganefnd KKÍ of góðhjörtuð eða er ekki nægilega langt liðið á leiktíðina, er ekki komið að þeim tímapunkti þar sem pústrarnir verða fleiri, stigin skipta meira máli? Eflaust væri hægt að velta sér upp úr þessu máli í dágóðan tíma með ofantöldum spurningum en ætli það sé ekki fyrst og fremst fagnaðarerindi að hegðun manna sé þannig úr garði að ekki þurfi að beita þá leikbönnum!
Þetta eina leikbann á yfirstandandi tímabili kom í hlut Ágústar Björgvinssonar í desembermánuði síðastliðnum en eins og áður segir hafa aðrir fengið áminningar og lið KR b var dæmdur ósigur í leik. Síðasti leikmaður til þess að vera dæmdur í bann var Tommy Johnson leikmaður KR og fékk hann eins leiks bann á síðustu leiktíð. Síðasti leikmaður til að vera dæmdur í tveggja leikja bann var Daði Berg Grétarsson árið 2009.
Aganefnd KKÍ virðist hafa haldið vel utan um gögnin sín því elsta skráða dæmið í bókum nefndarinnar sem finna má á heimasíðu KKÍ er frá árinu 1972 þegar Kristinn Stefánsson leikmaður KR fékk áminningu fyrir kröftug mótmæli að leik loknum.
Harðasta refsing sem finnst í bókum aganefndar er 12 leikja bann sem Arnar Steinsson leikmaður ÍR í 10. flokki karla hlaut árið 1998 fyrir að skalla húsvörð.
Sjá hér einnig áherslur dómaranefndar fyrir leiktíðina 2010-2011 – gætu þær verið ein skýringin á fækkandi leikbönnum?
Úrskurðir aganefndar
