Strákarnir úr leikmannahópnum á EuroBasket í sumar svara nokkrum spurningum um undirbúninginn, upplifunina og hvað tekur við hjá þeim á nýju ári.
Nafn: Helgi Már Magnússon
Aldur: 33
Fjöldi landsleikja: 95 held ég
Félagslið: KR
Var undirbúningurinn mjög frábrugðinn því sem við myndum oftar en ekki kalla “minni” verkefni?
Undirbúningurinn var meiri en áður hjá bæði hjá mér persónulega og landsliðinu sjálfu. Ég æfi yfirleitt vel fyrir landsliðsverkefni en það má segja að undirbúningurinn hafi verið lengri fyrir þetta verkefni. Hann hófst í raun um leið og við tryggðum okkur á EM. Allar auka- og lyftingaæfingar voru framkvæmdar með EM gulrótina danglandi fyrir framan sig.
Hvað landsliðið varðar þá var undirbúningurinn töluvert meiri og betri en áður. Við fórum á mót í Eistlandi og Póllandi ásamt því að spila tvo æfingaleiki við Hollendinga. Til samanburðar þá spiluðum við einungis tvo leiki við Lúxemburg í undirbúningnum fyrir undankeppnina í fyrra.
Hvernig minnist þú álagsins við undirbúning EM og meðan á því stóð?
Þetta var töluvert álag. Sérstaklega þar sem ég var undir töluverðri tímapressu að ná mér góðum af meiðslum sem ég varð fyrir rétt áður en æfingar hófust ásamt því að reyna láta þetta ekki bitna of mikið á vinnunni. Þannig það gat oft verið kúnst að finna tíma til að fara til sjúkraþjálfara, fara á 1-2 æfingar og ná 8 tímum í vinnunni. Ég get t.d. ekki sagt að ég hafi skilað miklu til fjölskyldunnar á þessum tíma.
Aðkoma þjóðarinnar, funduð þið fyrir áhuga almennings á verkefninu?
Já mikinn. Það kom mér á óvart eftir mót hversu margir voru að fylgjast með. Ólíklegasta fólk oft á tíðum.
Hvernig var að vinna úr pressunni sem fylgdi þessu?
Ég fann ekkert fyrir einhverri svakalegri pressu. Þetta var meira einhver svona absúrd tilfinning að vera mættur á Eurobasket. Eitthvað sem manni hafði dreymt um frá því maður var pjakkur.
En að umgangast stórstjörnunar, hvernig var það?
Maður umgekkst þær nú ekkert sérstaklega mikið. Það var aðallega á matartímum sem maður sá þá í röðinni í hlaðborðið. Þetta var pínu spes fyrst um sinn en fljótlega varð þetta normið. Ég var líklega mest starstruck þegar ég sá Vlade Divac á hótelinu. Hann er eitthvað svo viðkunnanlegur að mann langar einfaldlega að knúsa hann.
Fannst þér meira stress fylgja undankepninni, og því að þurfa að tryggja sér sæti á lokamótinu, heldur en sjálfu mótinu?
Já ég myndi segja það. Sérstaklega leikirnir gegn Bretum úti og Bosníu heima.
Hvernig ert þú að melta/meta verkefnið nú þegar nokkuð er liðið frá Berlín?
Þetta er það skemmtilegasta sem ég hef upplifað á körfuboltavellinum. Ég hefði viljað vera í betra standi og ekki vera að kljást við meiðsli í undirbúningnum fyrir mótið. Ég held að ég hefði getað unnið mér inn stærra hlutverk í liðinu.
Breytti þetta verkefni þínum framtíðarplönum í körfunni?
Nei ég get ekki sagt það. Framtíðaráform ná ekkert lengra en að reyna að verja Íslandsmeistaratitilinn og verða vonandi bikarmeistari þetta tímabilið.
Hvernig var að koma aftur heim og í hið daglega líf?
Það var æðislegt að hitta fjölskylduna aftur enda frekar þreytt að tala við strákana á FaceTime. Það var pínu sérstakt að fara aftur í vinnuna. Ef ég á að vera alveg hreinskilinn þá fylgdi pínu doði fyrstu tvær vikurnar. Hugurinn leitaði oft aftur til Berlín.
Hvað tekur við núna?
KR og ná settum markamiðum þar.
Stefnir þú á EuroBasket 2017?
Kemur í ljós.
