Strákarnir úr leikmannahópnum á EuroBasket í sumar svara nokkrum spurningum um undirbúninginn, upplifunina og hvað tekur við hjá þeim á nýju ári.
Nafn: Martin Hermannsson
Aldur: 21
Fjöldi landsleikja: 35
Félagslið: LIU Brooklyn
Var undirbúningurinn mjög frábrugðinn því sem við myndum oftar en ekki kalla “minni” verkefni?
Já og nei. Auðvitað var margt svipað en maður fann miklu meira spenning í kringum liðið og menn hvoru tilbúnir að gera hvað sem er.
Hvernig minnist þú álagsins við undirbúning EM og meðan á því stóð?
Þetta var mikil keyrsla og æfingarnar voru langar og strangar. Ég held aftur á móti að álagið hafi farið verr í “gömlu” mennina heldur en mig.
Aðkoma þjóðarinnar, funduð þið fyrir áhuga almennings á verkefninu?
Já alveg klárlega. Það var ótrúlegasta fólk að labba upp að mér og spyrja mig út í mótið. Það var líka magnað að sjá hversu margir voru að fylgjast með okkur á meðan að mótinu stóð og eftir mót. Twitter og Facebook loguðu allaveganna hjá mér.
Hvernig var að vinna úr pressunni sem fylgdi þessu?
Það var bara góð áskorun. Ég held að við í liðinu höfðum sett okkur miklu stærri markmið heldur en kannski það sem almenningur ætlaðist til af okkur.
En að umgangast stórstjörnunar, hvernig var það?
Það var frekar magnað að standa við hliðina á Dirk Nowitski í morgunmatnum og vera að skófla eitthverjum mat á diskinn hjá sér og láta eins og þetta væri bara eitthver Kalli út í bæ. Manni langaði helst að henda í eina rándýra “selfie”. En svo þegar að maður er kominn inn á völlinn þá er þetta bara eins og hver annar leikmaður og maður pælir ekkert mikið í því. (Held að það hafi sést best þegar að Hörður Axel ætlaði að vaða í Pau Gasol)
Fannst þér meira stress fylgja undankepninni, og því að þurfa að tryggja sér sæti á lokamótinu, heldur en sjálfu mótinu?
Ekki til þess að byrja með. En svo eftir sigurinn á Bretum og góð úrslit í leiknum á móti Bosníu þá já.
Hvernig ert þú að melta/meta verkefnið nú þegar nokkuð er liðið frá Berlín?
Maður fyllist bara stolti þegar að maður hugsar tilbaka. Ég fæ ennþá gæsahúð þegar að ég hugsa um alla áhorfendurna sem að lögðu leið sína alla leið til Berlínar syngja “ég er kominn heim”. Það var magnað að sjá bara hversu marga góða körfuboltamenn við eigum og hvað liðsandinn og gleðin fekk á skína.
Breytti þetta verkefni þínum framtíðarplönum í körfunni?
Já og nei. Maður er alltaf hungraður í meira og þetta er bara eitt af mörgum markmiðum sem að ég get núna merkt við í bókinni að sé komið.
Hvernig var að koma aftur heim og í hið daglega líf?
Ég viðurkenni það alveg að maður var lengi að koma sér niður á jörðina. Spennufallið var mikið og nú þurfti maður að setja sér ný markmið. Maður var búinn að bíða í heilt ár eftir þessu og þarna var þetta bara allt í einu búið.
Það tók á að koma strax til Bandaríkjanna eftir mót og fara beint í undirbúningstímabil með öllum tilheyrandi hlaupum og því sem fylgir eftir að hafa verið að æfa og spila í allt sumar.
Hvað tekur við núna?
Núna er ég bara á fullu í skólanum og að spila með með liðinu mínu og nóg af leikjum framundan.
Stefnir þú á EuroBasket 2017?
Alveg klárlega. Ekki bara 2017, heldur líka 2019,2021,2023,2025,2027 og svo sjáum við hvernig skrokkurinn verður eftir það mót.
